---
title: "Een bijzondere ontmoeting"
date: 2012-10-23
modified: 2026-08-09
author: "Tom Beek"
url: https://tombeek.nl/een-bijzondere-ontmoeting/
categories: ["Blogs"]
excerpt: "Ik ben bij Café Dauphine in Amsterdam voor een afspraak. Als ik de draaideur door ben, zie ik een man staan. Hij ziet mij en lacht. Ah, denk ik, dat zal ‘m wel zijn. Ik geef ‘m een hand en kuch wat onhandig, bang om zijn enthousiasme te verstoren. Terwijl hij ook wat mompelt, wijs ik losjes op mijn horloge en gebaar dat ik iets te laat ben. Als twee ervaren mannen die verder geen tijd willen verliezen, vinden we in één soepele, doorgaande beweging een tafeltje, bestellen we koffie, doen we onze jassen uit en installeren we ons ... Lees meer"
---

Ik ben bij Café Dauphine in Amsterdam voor een afspraak. Als ik de draaideur door ben, zie ik een man staan. Hij ziet mij en lacht. Ah, denk ik, dat zal ‘m wel zijn.

Ik geef ‘m een hand en kuch wat onhandig, bang om zijn enthousiasme te verstoren. Terwijl hij ook wat mompelt, wijs ik losjes op mijn horloge en gebaar dat ik iets te laat ben.

Als twee ervaren mannen die verder geen tijd willen verliezen, vinden we in één soepele, doorgaande beweging een tafeltje, bestellen we koffie, doen we onze jassen uit en installeren we ons tegenover elkaar. Hij begint te praten.

Over de nieuwe productlijn. Over de banden die inmiddels met het buitenland zijn gelegd. Over mijn advies, dat ze dringend nodig hebben. Ik nip intussen aan mijn koffie en hang aan zijn lippen. Over nieuwe apparatuur. Ze staan op het punt om te investeren, vertelt hij. Dan, heel langzaam, dringt er iets tot me door.

Nog even luister ik naar zijn verhandeling over de kwartaalcijfers. En over een pittig gesprek dat hij had met de Ondernemingsraad. Glazig laat ik hem uitpraten. Dan kies ik mijn moment en schraap mijn keel. ‘Sorry maar.. jij bent toch Jan Willem?’ Ik aarzel – maar ik móet dit doen. ‘Ik heb echt geen flauw idee waar je het over hebt’, zeg ik.

Zelden zag ik iemands gelaatsuitdrukking zo snel veranderen. ‘Ben jij niet Cees van der Zandt dan?’, vraagt hij, met een blik in zijn ogen die verraadt dat hij het antwoord al weet.

In *no time* pakken we onze spullen en verdwijnen ieder zijns weegs, allebei op zoek naar de persoon waarmee we wél hadden afgesproken.