---
title: "Heimwee naar 1981 met Steve Winwood"
date: 2016-10-05
modified: 2026-08-11
author: "Tom Beek"
url: https://tombeek.nl/heimwee-naar-1981-met-steve-winwood/
categories: ["Blogs"]
excerpt: "Over de ongelooflijke Steve Winwood en zijn liedje While You See a Chance."
---

Ga even naar [deze link](https://www.youtube.com/watch?v=TG32gmIIsVo) en doe je ogen dicht, oké? Ik moet je iets laten horen.

Eerst een Hammond-orgel dat een beetje gorgelt. Dat begint goed. Dan galmt er een mannenstem door de kamer. Je denkt: het lijkt wel Ray Charles!

Zal ik het verklappen? Het is Steve Winwood, die *Georgia On My Mind* zingt met de Spencer Davis Group, een live-opname uit 1967.

Zo doorleefd. Terwijl hij hier pas zeventien is.

Van die hele Spencer Davis heb ik weinig meer gehoord, maar Steve Winwood ken ik ook van zijn latere werk, zoals *While You See a Chance*.

Een liedje uit 1981 – toen ik elke vrijdagmiddag trouw met mijn cassettedeck klaar zat voor de Top 40, om mijn favoriete liedjes op te nemen. Met één vinger op de ‘play’ knop en de andere op ‘record’. Toen de liedjes met sterke melodieën en mooie harmonische vondsten elke week als rijpe appels van de boom vielen.

Op *While You See a Chance* speelt Winwood alle instrumenten: drums, orgel, synthesizers, piano. Hij zingt de lead en *en passant* ook de koortjes. Bedenken, spelen, zingen – alles. En dan ook nog zo goed. Dat is zeldzaam. Dan ben je een groot artiest. Waarschijnlijk stond het al in de sterren geschreven toen hij zeventien was.

*Are you still free? Can you be?* vraagt Steve ons, geheel terecht.

In het liedje zit een prachtige muzikale vondst: het gedeelte met een steeds stijgende baslijn. En nog een keer, en nog een keer. Je voelt hem opstijgen. Zoiets geeft een mens hoop. Ik wil mee met Steve, de lucht in.

Als je in staat bent om de muzikale spanning zó mooi op te voeren, terwijl je in de tekst de luisteraar meeneemt in het intense verlangen naar persoonlijke bevrijding, dat is het mooiste wat er is. Muziek als handreiking om op ontdekkingsreis te gaan. Omkijken kan later altijd nog. Net als ik nu, 35 jaar later.

Door Steve Winwood heb ik even heimwee naar 1981. Maar vooral hoop voor de toekomst. Dat zoiets kan hè, met een liedje?