Soms kom je muziek tegen waarbij je denkt: hoe heeft dit ooit onopgemerkt kunnen blijven? Explorer Tapes is er zo eentje. Opgenomen in januari 2015, waanzinnig geproduceerd en vervolgens zes jaar lang op een plank blijven liggen – maar het wachten was de moeite waard.
Inhoud
Drew Erickson (links) en Max Townsley, bron: Spotify
Twee vrienden uit Texas
Max Townsley en Drew Erickson leren elkaar kennen in de muziekscene in de regio Dallas/Fort Worth-regio en delen later een kamer tijdens hun studie aan Berklee in Boston. Na hun studie keren ze terug naar Texas, waar ze huisgenoten worden in The Normal House (in Normal Street, uiteraard), een huis in Denton. Daar leggen ze de basis voor wat uiteindelijk Explorer Tapes zou worden.
Hun muzikale smaak was breed en klassiek georiënteerd: The Beatles, Brian Wilson, Todd Rundgren. Ze bestuderen hun helden en gaan diep in op melodie, harmonie, aandacht voor detail. In hun eigen liedjes zie je deze gezamenlijke, obsessieve attitude terug.
In 2013 vertrekken ze naar Los Angeles. Met grote plannen. Niet met de illusie dat het makkelijk zou worden. Maar ze weten ook dat ze iets in handen hebben.
Two guys from the Dallas/Fort Worth area take a lifelong friendship and decide to start a band. They gather some additional talented musicians from the surrounding area, write some songs, play some shows, make some videos, then pack everyone in a van and drive to Los Angeles with the hope of getting signed to a publishing company, a record label, or even better, both. – uit het officiële persbericht
Ze vallen op en met hulp van Steve Lindsey tekenen ze een publishing deal bij Warner/Chappell Music. Lindsey is een grote naam achter de schermen in de muziekbusiness, met credits van Leonard Cohen tot Bruno Mars. Hij stuurt het duo naar een songwriting boot camp, waar de twee intensief worden begeleid door gevestigde namen als David Baerwald (Sheryl Crow), Dillon O’Brian (Bonnie Raitt, Shakira) en zelfs Billy Steinberg, die Madonna’s Like a Virgin schreef. Door deze leerschool schaven ze hun songwriting skills verder bij.
Een producer van wereldklasse
De liedjes krijgen vorm en Townsley en Erickson tekenen een platencontract bij Warner. Ze krijgen een top-producer toegewezen: Mike Elizondo, die jarenlang bas speelde in de studio van Dr. Dre. Ook schreef hij mee aan nummers als In da Club (50 Cent), The Real Slim Shady (Eminem) en Family Affair (Mary J. Blige). Ook produceerde hij albums voor Maroon 5, Fiona Apple, Avenged Sevenfold en Twenty One Pilots, won hij drie Grammy Awards en ontving twee nominaties voor Producer of the Year. Kortom: geen kleine jongen.
Lindsey vertelt Elizondo dat hij het duo ziet als ’the next generation Fagen and Becker‘. Later zegt Elizondo hierover: ‘I don’t think that their music sounds like Steely Dan. I think it was more just the attention to detail. The level of musicianship. And they aren’t cookie-cutter.’ – dat moest ik even opzoeken: cookie-cutter is zoiets als standaard en eenvormig, ofwel saai.
Het duo neemt in drie weken het album op. Elizondo speelt zelf bas en keyboards, en vraagt twee geweldige sessiemuzikanten erbij: drummer Aaron Sterling, ook een Texaan, die bij John Mayer speelt en Roger Joseph Manning Jr. op keyboards. Hij is bekend als mede-oprichter van Jellyfish en speelt bij Beck.
Later zou Manning Jr. zijn ervaringen zo omschrijven:
‘I had no idea that participating in the Explorer Tapes debut album would be such a refreshing opportunity to fall in love with modern music in a way that I hadn’t for a very long time. The highly original compositions of Max and Drew showed me first hand that there were still contemporary pop artists out there that valued melody, wit, prowess, emotional conveyance and attention to detail as much as I… the perfect blend between the head and the heart.‘ – Roger Manning Jr.
Op de plank bij Warner
In de herfst van 2015 is het album klaar. Townsley en Erickson spelen zelfs een paar liveshows ter promotie, waaronder een tournee met Neon Indian (uit Denton). De release zou niet lang meer duren.
En toen: stilte.
Door een wisseling van de wacht bij Warner – de mensen die het duo hadden gesteund, waren weg – verdween het albumrelease van de planning. Geen officiële afwijzing, geen alternatief plan. Gewoon: op de plank. ‘For the longest time, I never thought it would come out,‘ zei Townsley er later over.
Voor wie de muziekindustrie een beetje kent, komt het verhaal pijnlijk bekend voor. Labels wisselen van koers, A&R-mensen vertrekken, en de muziek – hoe goed ook – wordt een ongenummerde doos in een archief.
Townsley en Erickson gingen ieder hun eigen weg. Erickson groeide uit tot een veelgevraagd sessiemuzikant en producent voor onder anderen Father John Misty, The Killers, Weyes Blood en Jonathan Wilson. Townsley werkte mee aan sessies met Midlake en Neon Indian. Het leven ging door – maar het album bleef liggen.
Het reddende indie-label, zes jaar later
De doorbraak kwam tijdens de coronapandemie. Elizondo, die nog steeds een goede relatie had met Warner, nam contact op met het label. Hij was het album niet vergeten. ‘I just remember always thinking very fondly of this record, even as the years went by,’ vertelde hij. Het nummer Texas Time had hij doorgespeeld aan countryzanger Keith Urban, die het opnam voor zijn album Graffiti U (2018) – met daarop grotendeels de originele backing tracks van de Explorer Tapes-opname.
Bij Warner was het David Ponak, senior director of licensing bij Rhino Entertainment, die het album opnieuw beluisterde en er meteen volledig door werd gegrepen. Hij stuurde het door naar Omnivore Recordings, een indie-label dat gespecialiseerd is in vergeten klassiekers en onterecht genegeerde muziek. Omnivore-mede-eigenaar Brad Rosenberger speelde het album een heel weekend lang, zeven keer achter elkaar. ‘I just fell in love with the record. I don’t even remember the last time I did that with a record. It just got under my skin.’
Op 13 augustus 2021 verscheen Explorer Tapes – zes jaar en zeven maanden na de opnames.
Tijdloze songs
Het album klinkt vertrouwd en tegelijk fris. Elizondo’s productie is warm en gepolijst maar verre van steriel. Uiteindelijk zijn het vooral de songs van Townsley en Erickson. Die hebben een tijdloze kwaliteit die verklaart waarom iedereen die het album hoorde, er meteen door werd geraakt. De website Tinnitist noemde het treffend ‘packed with pristine pop gems’ – en dat is wat het is.
Denk aan Todd Rundgren, Hall & Oates, Jellyfish, Gin Blossoms en Phoenix – maar dan met een vleugje Texas en LA. Beter nog: lekker zelf bepalen wat je ervan vindt.
Explorer Tapes komt waarschijnlijk niet in de geschiedenisboeken. Daarvoor is het te niche, te subtiel en misschien wel te mooi: gewoon hele goede popmuziek. Het maakt blij en blijft hangen.
Dat het zes jaar op de plank heeft gelegen, geeft het album een extra dimensie. Muziek die al die tijd heeft liggen wachten om gehoord te worden, en daarna tijdloos bleek. Niet verouderd.
Of de verborgen schat van Townsley en Erickson nog een vervolg krijgt, weet niemand. Maar Explorer Tapes is een groot kado voor de popliefhebber.