100 woorden

We waren in Engeland neergestreken op camping Bucklebury Farm. Ineens was ze daar, voor de tent. Ze kwam steeds dichterbij. We noemden haar Saar. We gooiden haar soms wat brood toe.

Wat we toen niet wisten, is dat we tijdens onze reis, die ons leidde van Bristol naar Cardiff, naar Tenby en Hay-on-Wye, steeds weer gezelschap kregen van een roodborstje. Ze zou toch niet met ons mee gevlogen zijn? Wij deden gewoon alsof het hetzelfde vogeltje was. We noemden ze allemaal Saar. Of het een vrouwtje was weten we niet. Geeft niks.

Dankjewel Saar, we vonden het gezellig met jou.

In een interview met Chris Potter wordt hem de vraag gesteld (die miljoenen saxofonisten hebben, inclusief ikzelf) hoe hij nu eigenlijk studeert.

‘I always felt like I was just messing around’, antwoordt hij, ‘Grab hold of a sound that feels like it describes life’.

Hij bestudeert Charlie Parker: ‘Why is he making those decisions and why does that sound so good?’

Ik deelde het interview met mijn collega Simon Rigter, die een mooie uitspraak eraan toevoegde van John Ruocco, van wie we allebei les hadden op het conservatorium: ‘If you practice like a student, you will sound like a student’.

Wie mij kent, weet dat ik dingen bewaar.

Toen ik elf was, organiseerde ik een tentoonstelling, thuis in mijn eigen kamer, van alles wat ik verzamelde. Sigarenbandjes, schelpen, postzegels, gekke dingen.

Het huis van mijn vader stond vol boeken; hij zag dat als rijkdom. Mijn boma (oma) maakte eindeloos veel foto’s en ik verbaasde me daar altijd over.

Verzamelen doe je niet zomaar. Misschien om iets van jezelf te creëren, iets wat houvast geeft. Of uit angst dat het anders verloren gaat.

Toch zijn er ook veel dingen die je gewoonweg niet kúnt bewaren. The feeling of being alive.

Zojuist keek ik even op Instagram, of er nog wat leuks gebeurde bij de mensen die ik volg. Acht van de tien stories waren advertenties.

We zijn met open ogen in deze fuik gezogen. In het begin waren de socials leuk en gratis, nu zijn we verslaafd (en is het soms leuk) en komen we er niet makkelijk meer van af.

We zijn afhankelijk: wat we ooit wilden hebben (omdat onze vrienden en klanten er ook zitten) willen we nu niet meer verliezen. They grabbed us by the balls.

Ik schrijf ‘we’ omdat het camoufleert hoe dom ik me voel.

Een van mijn favoriete fotografen is Alec Soth. Zijn werk heeft een zeldzaam soort diepte.

Bij elke pagina in Sleeping by the Mississippi (2004) voelt het alsof ik urenlang voor een schilderij sta.

Zijn visie op fotografie is aards, menselijk en eenvoudig. ‘De camera vormt tegelijk een raam en een spiegel’, zegt hij, ‘de mogelijkheden zijn eigenlijk heel beperkt’. Door Soths monnikachtige techniek ontstaat diepte in de foto’s. Een beeld heeft altijd meerdere lagen.

Hij neemt veel tijd voor het maken van foto’s, maar laat ook veel ruimte voor toeval. ‘I photograph the physical space between me and the subject.’

Begin jaren zeventig zag ik op tv de serie Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer? Daarin maakt een groep kinderen tijdens een zoektocht allerlei avonturen mee.

Veel details ben ik vergeten; ik was nog een kleuter. Als het te spannend werd, stopte ik met kijken.

Theo Maassen haalt de serie aan in zijn show Neuk het systeem (1995) en stelt ons de terechte vraag: als we onze bestemming gevonden hebben, wat dan?

De briljante geconstrueerde tv-tune van Joop Stokkermans heeft voor mij enerzijds de klank van naïviteit en hoop, maar anderzijds van melancholie: een groter, onduidelijk gemis.

‘Don’t do Paris. Live there.’ Zinnetjes uit een negen jaar oude Airbnb-commercial, en ze dekken exact de lading.

In de stad waar ik al veertig jaar kom, wil ik niets liever dan in de luwte rondkeutelen tussen de Parijzenaars. Een beetje meehobbelen met het gewone leven dat zij leiden, ver weg van het lawaai en de toeristen.

Juist die gewone dingen zijn er leuk: wandelen, kletsen, eten, mensen kijken, blijven plakken in een boekwinkeltje. Altijd fijn om daar te zijn, zonder steeds ergens anders heen te moeten.

Er zijn veel plekken waar ik graag ben, maar Parijs voelt als thuis.

Na de oorlog was de jonge Dick Bruna voorbestemd om in de uitgeverij van zijn vader te werken. Maar op huwelijksreis in Frankrijk raakte hij geïnspireerd door Matisse en Léger; hij werd tekenaar.

Later las hij zijn kinderen verhaaltjes voor over een konijntje. Op de tekentafel werd ze geboren: Nijntje.

Bruna tekende dagelijks in zijn Utrechtse atelier, met engelengeduld en plezier. Overtrekken en tekenen, zonder Photoshop.

Zijn minimale pennenstreken zijn imperfect én volmaakt tegelijk.

Van de Nijntje-boekjes gingen er meer dan 85 miljoen over de toonbank.

Bruna’s motto: ‘Ik geef ieder kind de ruimte zijn eigen fantasie in te vullen’.

Janne Schra weet me altijd aangenaam te verrassen. Door haar stemgeluid, door haar ontwapenende liedjes en haar relaxte houding.

‘Ik heb durven kiezen voor de liedjes die iets uit de diepte willen opgraven waar de ironie niet bij kan’, zegt ze op Instagram – mooi gezegd.

Ironie is fascinerend; het kan niet bestaan als het doorslaat naar gevoelloos sarcasme, wanneer het tegen de ‘code’ ingaat van je gesprekspartner, of wanneer het zó ver gaat dat je helemaal nérgens meer in gelooft.

Het siert Janne Schra dat ze voor diepte en echtheid stáát, en niet wacht op goedkeuring van anderen. Go Janne!

Op Instagram zie ik weleens filmpjes van – met name – vrouwen die hun verhaal vertellen terwijl ze bijvoorbeeld de uien staan te snijden, of de was opvouwen. Hele interessante mensen met een bepaalde expertise. Ik vind de video’s heel entertaining en het is ook goed gevonden – ze houden je bij de les.

Ze doen me denken aan het theaterprogramma Badwater (2002), waarin Brigitte Kaandorp er twintig minuten over doet om haar sokken aan te trekken, hilarisch. En dan die collectieve opluchting in de zaal als het gelukt is.

Natuurlijk luister je naar het verhaal, maar die non-verbale, extra verhaallijn is briljant.

Dit seizoen ben ik optimistisch over de kansen van Ajax. Toch ben ik blij dat er afgelopen weekend geen klassieker werd gespeeld.

Feyenoord was simpelweg unstoppable. Het stroomt, het danst en het loopt gesmeerd in Rotterdam.

Liefde voor een club is leuk, maar kan nooit belangrijker zijn dan liefde voor – en het herkennen van – goed voetbal. Sterke tegenstanders geven een overwinning uiteindelijk ook meer gewicht – je wint liever van Real Madrid dan van FC Doesburg-Zuid.

In Valente, Vanhoutte en Zechiël zag ik het middenveld van de toekomst. Geweldig. Méér van dit.

Soms moet je gewoon je hoed afnemen en applaudisseren.