100 woorden

‘Don’t do Paris. Live there.’ Zinnetjes uit een negen jaar oude Airbnb-commercial, en ze dekken exact de lading. In de stad waar ik al veertig jaar kom, wil ik niets liever dan in de luwte rondkeutelen tussen de Parijzenaars. Een beetje meehobbelen met het gewone leven dat zij leiden, ver weg van het lawaai en de toeristen. Juist die gewone dingen zijn er leuk: wandelen, kletsen, eten, mensen kijken, blijven plakken in een boekwinkeltje. Zo heerlijk om daar te zijn, zonder steeds ergens anders heen te moeten. Er zijn veel plekken waar ik graag ben, maar Parijs voelt als thuis.

Na de oorlog is de jonge Dick Bruna voorbestemd om in de uitgeverij van zijn vader te werken. Maar op huwelijksreis in Frankrijk raakt hij geïnspireerd door Matisse en Léger; hij wordt tekenaar. Later leest hij zijn kinderen verhaaltjes voor over een konijntje. Op de tekentafel wordt ze geboren: Nijntje. Bruna tekent dagelijks in zijn Utrechtse atelier, met engelengeduld en plezier. Overtrekken en tekenen, zonder Photoshop. Zijn minimale pennenstreken zijn imperfect én volmaakt tegelijk. Van de Nijntje-boekjes gaan er meer dan 85 miljoen over de toonbank. Bruna’s motto: ‘Ik geef ieder kind de ruimte zijn eigen fantasie in te vullen’.

Janne Schra weet me altijd aangenaam te verrassen. Door haar stemgeluid, door haar ontwapenende liedjes en haar relaxte houding. ‘Ik heb durven kiezen voor de liedjes die iets uit de diepte willen opgraven waar de ironie niet bij kan’, zegt ze op Instagram – mooi gezegd. Ironie is fascinerend; het kan niet bestaan als het doorslaat naar gevoelloos sarcasme, wanneer het tegen de ‘code’ ingaat van je gesprekspartner, of wanneer het zó ver gaat dat je helemaal nérgens meer in gelooft. Het siert Janne Schra dat ze voor diepte en echtheid stáát, en niet wacht op goedkeuring van anderen. Go Janne!

Op Instagram zie ik weleens filmpjes van – met name – vrouwen die hun verhaal vertellen terwijl ze bijvoorbeeld de uien staan te snijden, of de was opvouwen. Hele interessante mensen met een bepaalde expertise. Ik vind de video’s heel entertaining en het is ook goed gevonden – ze houden je bij de les. Ze doen me denken aan het theaterprogramma Badwater (2002), waarin Brigitte Kaandorp er twintig minuten over doet om haar sokken aan te trekken, hilarisch. En dan die collectieve opluchting in de zaal als het gelukt is. Natuurlijk luister je naar het verhaal, maar die non-verbale, extra verhaallijn is briljant.

Dit seizoen ben ik optimistisch over de kansen van Ajax. Toch ben ik blij dat er afgelopen weekend geen klassieker werd gespeeld; Feyenoord was simpelweg unstoppable. Het stroomt, het danst en het loopt gesmeerd in Rotterdam. Liefde voor een club is leuk, maar kan nooit belangrijker zijn dan liefde voor – en het herkennen van – goed voetbal. Sterke tegenstanders geven een overwinning uiteindelijk ook meer gewicht – je wint liever van Real Madrid dan van FC Doesburg-Zuid. In Valente, Vanhoutte en Zechiël zag ik het middenveld van de toekomst. Geweldig. Méér van dit. Soms moet je gewoon je hoed afnemen en applaudisseren.