Here comes the rain

Hier is het verhaal over mijn liedje Here comes the rain, of eigenlijk: een liedje van een verhaal.

Of een nieuw nummer raakt en blijft hangen, hangt random af van niet-muzikale factoren. De muziek moet bijvoorbeeld wel een beetje bij je interieur passen. Of bij de kleur van je nieuwe espressomachine. Ja, want wat nu, als een te zacht gezongen bossa nova geen match is bij de kalfslederen sleutelhanger van je nieuwe Audi e-tron GT quattro?

Ook in een wijder perspectief heb je als artiest geen zeggenschap over de weg die een liedje bewandelt. Wie bepaalt of een liedje op de radio wordt gedraaid? Of toevallig in de playlist terechtkomt die jij volgt? Veel is van toeval afhankelijk. Kortom, er valt vooraf geen zinnig woord over te zeggen.

Dus als ik eindelijk weer eens een nummer af heb, kijk ik er meestal naar als een koe die net een kalf heeft gebaard. Je ruikt er nog even aan, of alles goed is gegaan. Maar verder weet ik het ook niet, succes ermee. Op naar de volgende.

Instrumentale popmuziek

‘De muziek spreekt voor zich. Wat een ander ervan vindt, welke betekenis iemand eraan geeft, daar heb ik niks over te zeggen.’ Dat zeg ik altijd tegen mezelf als ik een nummer heb gemaakt.

Here comes the rain schreef zichzelf. Ik had er lol in. Het was sterker dan ik. Wat ik erover te zeggen had, deed er heel weinig toe. Het liedje wás er gewoon ineens.

De saxofoon heeft hier de hoofdrol. Het is geen pop, geen jazz. Instrumentale popmuziek dan, is dat een genre? Ik zie het al voor me, in de enige nog overgebleven platenzaak in de regio. Op haar eerste werkdag krijgt een jonge platenverkoper van een klant de vraag: ‘Zeg, heeft u toevallig nog leuke instrumentale popmuziek binnengekregen?’

Indrukwekkend

Enfin, het maken van een nummer is een bijzonder proces. Beslissingen vliegen alle kanten op. Als ik de geluiden uit mijn computer zat ben, roep ik collega’s erbij met instrumenten van vlees en bloed. Die zijn nog fris en komen met goeie ideeën. Je probeert iets, je voegt iets toe. Of je haalt een partijtje toch weer weg.

Aan Frits de Beer vroeg ik om er een video bij te maken. Hij zegt liever ‘film’. Anyway, op de ochtend van 22 maart 2019 was het nummer klaar. Met beeld. Ik zette het op YouTube. Diezelfde avond overleed mijn vader.

Ik was erbij toen hij zijn laatste adem uitblies. Zo indrukwekkend. Het waren dagen en gebeurtenissen die ik nooit meer vergeet.

Daarom is Here comes the rain voor mij altijd verbonden aan deze bijzondere periode. Ik ben er heel trots op.

Credits

Tom Beek – tenor sax, keyboards, tamboerijn, glockenspiel
Arto Boyadjian – basgitaar & akoestische gitaren
Erik Rutjes – electrische gitaren
Joost Kroon – drums
Tijmen Zinkhaan – mix
Udo Pannekeet – mastering
Frits de Beer – film/editor

(C) 2019 TomLaLa Records TLLR 2019-07

tom beek (c) hans reitzema

Tom Beek is saxofonist, schrijver, webdesigner en fotograaf. Regelmatig te vinden op Twitter en Instagram. Gek op jazz en koffie. Ruikt aan boeken.

Plaats een reactie