In a Sentimental Mood: Carmiggelt en Brecker

Ik greep in de boekenkast naar het werk van Simon Carmiggelt. Zijn werk leerde ik kennen bij zijn overlijden in 1987 – doorgaans het moment waarop iemand meer aandacht krijgt dan in zijn hele leven daarvóór. Gelukkig voor mij, want ik was meteen fan van zijn portretten, beschrijvingen en taalgebruik. Ik begon met Kroegverhalen en nu heb ik een hele kast vol.

Carmiggelt is de eindbaas van de column. De meester van de melancholie op de vierkante meter. Kostelijk en geniaal geschreven. In een paar honderd woorden het leven van alledag beschrijven, op maat gegoten in een vermakelijk verhaal met een kop en een staart, iets wat je mééneemt in de dag, waar iedereen zich in herkent en wat de moeite van het nalezen nog waard is. Ik denk bij alles: kon ik maar zo schrijven als Carmiggelt.

In zijn tv-programma draaide Carmiggelt altijd In a sentimental mood. Het past wel bij hem. Het nummer heeft voor mij – dat kon Carmiggelt niet weten – een speciale betekenis.

Ergens in 1983 raakte ik volledig overrompeld door het album Steps Ahead van de gelijknamige groep, met de duizelingwekkende saxofonist Michael Brecker. Ik draaide de muziek de hele dag. De groep maakte in de jaren erna nog twee geweldige albums: Modern Times (1984) en Magnetic (1986).

Toen Steps Ahead in 1985 op het North Sea Jazz Festival speelde, in het Tuinpaviljoen van het Haagse Congresgebouw, stond ik vooraan. Maar Michael Brecker had die dag niet alleen een tenorsax bij zich, maar ook één of andere elektronische fluit, waar niemand nog van had gehoord, met een zweetbandje erop en twee kuub aan pedalen, snoeren en apparatuur.

Daarop speelde hij In a sentimental mood. De muziek die Michael Brecker eruit haalde was buitenaards! Ik was niet alleen getuige van iemand die geschiedenis schreef, ik ging compleet uit mijn dak.

Nu was ik al compleet ondersteboven van Breckers saxofoonspel, maar ik viel van de ene ontdekking in de andere: hij was aan het experimenteren met de EWI, een nieuwe ‘blaassynthesizer’ waarmee je MIDI, synthesizers en samplers kon aansturen – en daarmee kon hij óók al toveren. Een geheel nieuw instrument met ongekende mogelijkheden. Michael Brecker was een innovator van de hoogste orde. Terwijl hij volledig als zichzelf klonk: zelfs op de EWI had hij meteen een herkenbaar, eigen geluid. Zo expressief, en vooral zo muzikaal.

Op het album Magnetic staat ook een opname van In a sentimental mood op EWI, een duet met Mike Manieri, die met zijn vibrafoon een Oberheim-synthesizer aanstuurt. Het wonderbaarlijke is dat deze synthesizers – eenmaal in goede handen – zo emotioneel klinken, zo menselijk. Je luistert naar twee synthesizers, maar je hóórt de harten van twee mensen.

Tot overmaat van ramp werd ik in de zomer van 1986 ook nog eens lamgeslagen door liefdesverdriet. Als je zestien bent stort je wereld in, nog duizend maal erger dan de mannengriep, als u begrijpt wat ik bedoel. Ik draaide In a sentimental mood en ik verdronk in liefde en verdriet.

Carmiggelt zou me vast wel begrijpen.

Hier is de album-versie van Steps Ahead, van Magnetic.