Verdrinken in ’Night and Day’ van Joe Jackson

Ik zat in de brugklas toen een jongen op school Real Men zong. In zijn eentje aan de piano, leek me doodeng. Maar het was prachtig. De dag erna kocht ik Night and Day van Joe Jackson, in de Leidse Free Record Shop op cassette.

Binnen een week kende ik de liedjes uit mijn hoofd. Toen ik later de lp in handen kreeg, zag ik die prachtige hoes.

Kijk daar staat-ie in het midden: Joe Jackson, zichtbaar in zijn element. Een synthesizer. Een basgitaar. Een asbak, een oude plaat. En kijk, een saxofoon. Zou Joe die zelf spelen? Waren ze aan het repeteren? Was dat gewoon bij hem in de woonkamer? Of was het een studio?

Urenlang staarde ik naar de lp-hoes. Ik fantaseerde hoe het zou zijn om zelf muziek te maken. Samen pielen in zo’n repetitiehok. In een stad vol mensen, muziek en mysterie.

Wat ik in deze muziek hoorde en wat ik toen allemaal in deze foto zag, is eigenlijk veel meer dan de hoes zelf. Wanneer ik de muziek van Night and Day hoor, zie ik die hoes voor me, tot in detail. Maar ik zie vooral alles waar ik toen van droomde, hoe mijn leven er misschien uit zou zien.

Ik fantaseerde over het muzikantenleven. Midden in de nacht op de trein wachten, met je instrument losjes onder je arm. Urenlang de knoppen draaien van een synthesizer, om precies dat ene geluid te maken dat je in je hoofd hebt. Samen nummers schrijven. Sjekkies roken. Dag en nacht spelen. Terloops blikken uitwisselen met de meisjes, die dat allemaal prachtig vonden. Ik zat er niet ver naast.

Op Night and Day maakte Jackson zijn eigen muziek. Hij had kritiek op de wereld, hij zag het anders. Hij bedacht en maakte alles zelf. Joe Jackson was mijn held – en dat is hij nog steeds.