Lady Marmalade en de kleur van café au lait

In de songtekst van Lady Marmalade, de hit die bekend zou worden onder de subtitel Voulez-vous coucher avec moi voltrekt zich een klassieke mis en scène. In de French Quarter, in het oude centrum van New Orleans, struint een man ’s nachts langs de louche barretjes, goktenten en nachtclubs. Wanneer hij een mooie, donkere dame van lichte zeden tegen het lijf loopt, springt er een vonk over; de man verandert in een roofdier.

Het taalgebruik in Voulez-vous coucher avec moi staat vol verwijzingen naar de Frans-Creoolse geschiedenis. Of de tekst ook autobiografisch is, dat vertellen songwriters Bob Crewe en Kenny Nolan er niet bij. Who cares? De hitsigheid van de tekst zal in elk geval zeker hebben bijgedragen aan het succes.

Touching her skin feelin’ silky smooth
The colour of cafe au lait
Made the savage beast inside
Roar until it cried, more, more, more

Patti Labelle

Temidden van het diepe, bijtende soul-geweld vallen allereerst de hartverscheurende zangpartijen op, vol vrijgevochten sexuele energie. Die gaan door merg en been, rauw en brandend als de schrille zon op de straten van de zuidelijke staten. Stralend middelpunt van damestrio Labelle, tussen links- en rechtbuiten Nona Hendryx en Sarah Dash, is natuurlijk Patti Labelle. Zij wordt gezien als één van de grootste souldiva’s. Lady Marmalade was haar grote doorbraak. Deze superieure, dansbare mix van gospel en rhythm & blues was perfect op maat gesneden voor de stem van Patti Labelle. En perfect voor 1975.

De weg naar het succes was niet bepaald gemakkelijk. Na een flirt met psychedelische soul, wat duidelijk door platenmaatschappij Warner was bedacht en die bovendien drie albums zou duren, tekende Miss Labelle bij Epic Records. Haar manager Vicki Wickham was daarbij zo slim om producer Allen Toussaint in te schakelen — één van de hele grote jongens in New Orleans. Niemand had echter kunnen bevroeden dat het vierde album Nightbirds zo’n grote hit zou herbergen.

Smokey Johnson

Het origineel van Lady Marmalade was enkele maanden eerder opgenomen door de band The Eleventh Hour. Toussaint sleutelde wat aan het arrangement en aan de tekst. En belde de beste muzikanten uit zijn telefoonboekje, zoals gitarist Leo Nocentelli, bassist George Joseph Porter Jr. en organist Art Neville, die we kennen van The Meters. Toussaint maakte van het slappe hippie-liedje een gierende soultrein. Met een diepe, messcherpe drumpartij, met smeuîge blazers en een feestelijk gorgelend Hammond-orgel. En natuurlijk de schitterende, venijnige uithalen van Patti Labelle.

Grote held van Lady Marmelade is voor mij drummer Smokey Johnson. Samen met Zigaboo Modeliste en hun legendarische voorganger Earl Palmer zette zijn ‘second line’ drumstijl de standaard voor de rock ’n roll. Hoe Smokey Johnson dit liedje drumt, met die zware en toch swingende beat. En dan die moddervette hihat. Genieten!

Tijdloos

In Lady Marmalade weerklinkt veel méér dan het verlangen van één man. Moe van psychedelische hippie- en glitter-rock, geteisterd door de loden last van de Vietnam-oorlog en belazerd door Nixon, smachtte een hele generatie in het voorjaar van 1975 niet alleen naar de lente, maar vooral aan dansen en plezier. Hoe tijdloos is dat?

tom beek (c) hans reitzema

Tom Beek is saxofonist, schrijver, webdesigner en fotograaf. Regelmatig te vinden op Twitter en Instagram. Gek op jazz en koffie. Ruikt aan boeken.

Plaats een reactie