‘The State of Independence’, het briljante bouwwerk van Quincy Jones

In 1980 was Donna Summer het zat. AlsQueen of Disco had ze in de jaren zeventig veel succes gehad met monsterhits als McArthur Park, Could it be magic, Last Dance, Bad Girls, No More Tears en Hot Stuff. Maar nu wilde ze van haar bubblegum-imago af.

Dat besprak ze eerst met Neil Bogart, de platenbons van Casablanca Records met wie ze vanaf 1975 zulke enorme successen had beleefd. Met Bogart was ze niet alleen zakelijk verbonden; zijn vrouw Joyce was jarenlang Donna’s manager. Ondanks dat ze veel aan hem had gehad voelde Summer zich tekortgedaan en sleepte hem in 1980 voor 10 miljoen dollar voor de rechter op beschuldiging van fraude, misleiding en misbruik van omstandigheden. Kort daarna zou Bogart overlijden aan kanker en droeg ze alsnog haar album aan hem op.

Maar eerst kwam ze in contact met David Geffen die net een platenlabel op wilde zetten. Summer werd de eerste artiest die tekende voor Geffen Records. De platenbaas bracht haar in contact met producer Quincy Jones voor het maken van een nieuw solo-album. Dat bleek een meesterzet. Jones was niet alleen commercieel, maar ook artistiek op zijn hoogtepunt na producties zoals Off the Wall, The Wiz en Give me the night. En dan moest Thriller nog uitkomen.

Magistraal geproduceerd

Dat Summer aan de slag wilde met het dream team van Q werd enigszins bemoeilijkt doordat Summer in die periode ook zwanger was. Uiteindelijk duurde het zes maanden om de plaat af te maken.

Het album Donna Summer (1982) is het verbluffende resultaat. Quincy Jones omringt de zangeres met magistraal geproduceerd materiaal: verfijnde popsongs, geraffineerde strijkers, imposante disco-bouwwerkken zoals Love is in Control en de zoet maar niet niet kitscherig gearrangeerde jazz-standard Lush Life.

Eén van de singles was de cover State of Independence. De versie van Donna Summer kwam in Nederland — en nergens anders — op nummer 1.

Jones had het nummer voorgesteld en het spraak Summer wel aan: It feels like a universal spiritual song to me. I really like it a lot. It was something that I could be honest about in my own soul.

Het geweldig nummer heeft een opmerkelijke ontstaansgeschiedenis.

Jon & Vangelis

Het origineel werd bedacht, geproduceerd en gezongen door Jon Anderson (leadzanger van Yes) en de Griekse synthesizer-tovenaar Vangelis en kwam in 1979 terecht op het album The Friends of Mr. Cairo. Een Caraïbisch ritme met een electronische touch van drums en synthesizers, een zeer spiritueel geladen tekst en een hypnotiserende melodie. De organische liedvorm doet vermoeden dat Jon & Vangelis het nummer al improviserend in elkaar hebben gezet. De vorm is niet meteen logisch, zodat je van tevoren niet precies weet wat er gaat gebeuren. Het zorgt voor een muzikale spanning die tijdens The State of Independence continu in de lucht hangt.

Toen Quincy Jones besloot het nummer voor Donna Summer te bewerken, liet hij daarbij opvallend veel details van het origineel intact. Productioneel haalt Jones alles uit de kast: de beste sessie-musici, technici en arrangeurs.

Het gebeurt toch niet vaak dat een cover beter is dan het origineel, maar met The State of Independence is Quincy Jones hierin – wat mij betreft – bijzonder goed geslaagd.

Jon & Vangelis waren in deze periode zelf ook op het hoogtepunt van hun roem, en – wie zal het zeggen – ook op hun creatieve hoogtepunt. Als je op deze manier wordt ‘gekopieerd’ door Quincy Jones, is dat een ultiem teken van bewondering en respect.

Achtergrondkoor

Summer beschrijft hoe het achtergrondkoor tot stand kwam: Quincy was so famous that if he just said beep, everybody came to the party. So it was really an incredible group of people to have in one place.

Michael Jackson, Stevie Wonder, Dionne Warwick, Lionel Ritchie, Kenny Loggins en Michael McDonald. Iedereen present. Het achtergrondkoor sluit af met een tekst van Stevie Wonder:

“Just as all creation is as one with the universe, may we too be one with each other”.

Overigens inspireerde deze sessie hem tot We are the world dat kort daarna, in 1984, zou plaatsvinden.

Wat blijft is een schitterende song in een subliem arrangement met een prachtige boodschap, die op het lijf is geschreven van een magische zangeres.