JR Alli, virtuoos in beeld en geluid

Sinds ik New York — Don’t Blink zag, een anderhalve minuut durende achtbaan van sound and motion, ben ik fan van Youtuber JR Alli. Wat maakt de video’s van de 20-jarige Canadees zo bijzonder?

Wat ik ervan vind? Leuk dat je het vraagt. Allereerst toont JR Alli een goede smaak: hij gebruikt zorgvuldig gekozen beelden die tot de verbeelding spreken. De variatie in beeld is ook rijk en prettig: een skyline, een straattafereel, portretten, dichtbij en veraf, dag en nacht, alles komt voorbij. Maar het zijn vooral de bewegingen, de video animaties; die zijn virtuoos. En alles in dienst van het verhaal.

Verhaallijnen

In Don’t Blink word je na een korte, veelbelovende introductie in hoog tempo meegenomen in de energie van de stad. Even later adem je alweer rustig uit, wanneer je de skyline in je opneemt vanuit een helicopter en vanaf de daken. Dan gaan we underground. Weer die snelheid. Hij verslapt geen seconde.

De woorden die hij gebruikt klinken als poëzie. Ze geven richting en betekenis. Hij maakt ruimte om te reflecteren en om je als kijker te identificeren met hem. Zelf komt hij als verlegen held uit de bus. En zo bouwt hij de spanning steeds op. Na 1 minuut en 27 seconden laat JR Alli in totale verbijstering achter. What just happened?

Overgangen

De manier waarop hij zijn video’s monteert is heel bijzonder. Hij laat het beeld naadloos aansluiten op het geluid — en andersom, wanneer de muziek leidend is. Zijn sounddesign is tot op de frame nauwkeurig. De video’s van JR Alli zitten vol met subtiele geluidjes die de beeldenreis tot leven wekken, swooshes, geluidseffecten die je een verwachtingsvol gevoel geven. Beeld en geluid gaan altijd hand in hand, let er maar eens op. Hij maakt gebruik van anticipatie. Daardoor ervaar je elke keer een wow gevoel, bij zo’n verrassende, uitgekiende overgang van de ene bestemming naar de andere. Voor je het weet, heb je tientallen plekken bezocht, allerlei mensen ontmoet. Dan heb je een stad gezien zoals je er nog nooit naar hebt gekeken.

Let ook eens op de tempowisselingen. JR Alli speelt ermee. Hij leidt ons door het verhaal heen. Je vergeet alles: waar je bent, wat je gezien hebt. Terwijl je geen detail wil missen. Terwijl het eigenlijk veel te snel gaat. Dat geeft een bepaalde spanning. Bij hem zit ik steeds op het puntje van mijn stoel. Het risico is dat het te snel gaat en dat het daardoor oppervlakkig wordt. Maar dat laat hij niet gebeuren. Met zijn werkwijze kiest hij bovendien niet de makkelijkste weg. In New York — Don’t Blink telde ik maar liefst 94 verschillende clips. Dat is complex! Ook een teken dat hij de details maar ook de grotere verhaallijnen goed overziet.

Visual storyteller

Mijn conclusie als video newbie: door zijn stijl werkt JR Alli in de hand dat we de overgangen niet als hard ervaren. Integendeel. Het is de manier waarop hij het vertelt. Hoe hij er één geheel van maakt, is groots. Een visual storyteller van ongekend niveau. JR Alli is zeker niet de enige, en zeker niet de eerste met deze stijl en deze skills. Maar voor mij staat vast: hij is een groot kunstenaar. Bekijk ook zijn video over Londen, minstens zo geniaal.

Voetnoot: het is me inmiddels duidelijk dat JR Alli schatplichtig is aan Leonardo Dalessandri. Vooral door de edits zette hij met zijn emotionele, indrukwekkende Watchtower of Turkey uit 2014 de trend voor een hele generatie visual artists.

tom beek (c) hans reitzema

Tom Beek is saxofonist, schrijver, fotograaf, consultant en WordPress specialist. Regelmatig te vinden op Twitter en Instagram. Gek op jazz en koffie. Ruikt aan boeken.

Plaats een reactie