Terug

Ik zou soms best even terug willen. Naar het huis van mijn oma en opa, en dat ze daar zelf ook nog een beetje rondlopen. En dat het nog precies zo ruikt als in mijn herinnering. Of terug naar het café waar ik begon als muzikant. Dat alles precies zo klonk als toen. Zo fris. Of heel even terug in de zandbak. Naar dat deel van mijn jeugd waarop ik nog van niets wist. En het me ook niets kon schelen. Of terug naar dat ene gesprek. Waarin iedereen dezelfde gedachte voelde. En dat alles daardoor zo mooi op zijn plek viel. Misschien kan ik dan ook nog eens terug naar die ene autorit ’s nachts. Dat ik moe achter het stuur het stuur zat. Een paar minuten voor dat ene moment. Dat ik de tijd had om het nét even anders te doen.

Kun je wel terug eigenlijk? Wel naar een bepaalde plek. Maar dan nóg reist ‘het nu’ met je mee. Echt terug naar hoe het was, kan niet. Je kunt bedenken hoe het ongeveer ging, waarom je deed wat je deed. Of juist niet deed. Maar zoals die ene keer wordt het nooit meer. Terug bestaat niet. Een herinnering, dat is alles wat er nog is, dat is het maximale wat er ooit van overblijft. En het vervaagt.

Elke dag opnieuw krijgen we een heleboel nieuwe momenten kado. Vers gebakken, blanco momenten. Gratis, van onze lieve Heer, vrij te besteden. Een hele verantwoordelijkheid. Niemand die van te voren precies weet wat er gaat gebeuren. Dat weet je alleen erná pas. Daar heb je gewoon niet van terug. Aan ons de taak om er wat moois van te maken. Daar zullen we het mee moeten doen. Het is een mooi streven. Durven we het weer aan? Om er gewoon weer onbevangen in te gaan? Om het leven helemaal te ontvangen? Zodat we later misschien denken: ach, ik zou nog wel eens terug willen naar dat éne moment. En dat dát dan over een moment gaat van vandaag of morgen. Dat zou toch mooi zijn.

Ik kom er nog op terug.