De betoverende klanken van Maurice Ravel

Om Ravel in mijn hart te sluiten had ik wat tijd nodig. Mijn eerste ervaringen waren wat wazig. Toen ik net had besloten om jazzmuzikant te worden, hoorde ik zijn naam regelmatig voorbijkomen. Blijkbaar was het hip om te zeggen dat je ‘ook klassiek’ luisterde. “Debussy, Ravel..” zeiden ze dan, de jongens tegen wie ik opkeek. Kan natuurlijk zijn, dat ik me destijds teveel (of te graag) ophield in quasi-intellectuele kringen. Anyway, echt geluisterd heb ik toen nauwelijks en ik besteedde er verder niet veel aandacht aan.

Maar tijdens mijn conservatoriumstudie, toen ik de hele dag druk bezig was om jazzmuzikant te worden, ontdekte ik het strijkkwartet van Ravel. Om precies te zijn: tijdens een vakantie naar Tsjechië luisterde ik onophoudelijk naar een cassette ervan. Dat kwam binnen! Ik leerde elke noot kennen. En alle details, de manier waarop die werden gespeeld. Sindsdien geniet ik intens van zijn muziek. Ik snapte waarom mensen het over Hem hadden. Wat een prachtige melodieën en orkestraties. Ook voor mooie harmonieën, kwam ik bij hem helemaal aan mijn trekken. Niets stond Ravel en mij meer in de weg voor een mooie, levenslange relatie. En zo geschiedde.

Weer twintig jaar later kan ik gerust zeggen: de muziek van Ravel kennen is misschien wel een vereiste om jazzmuzikant te worden. In elk geval voor mij. Maar waarom nou precies? Het zou toch mooi zijn, als ik u dat kon vertellen. Welnu, dat zit zo: als ik u dat kon vertellen, was het niet nodig om naar hem te luisteren. Misschien heb ik als kind te vaak naar de film Fantasia gekeken, dat zou kunnen. Maar dit is ongeveer zoals ik het ervaar.

Wanneer ik Ravel hoor, doe ik mijn ogen dicht. Dan zie ik hele films voor me. Met beekjes, bomen en vogels. Met blauwe lucht, landschappen en kastelen. Met jonkvrouwen, ridders en draken. Met alle kleuren van de regenboog. Het Disney-gehalte is wellicht wat hoog, hoor ik u denken, maar laat dat u niet afschrikken: dat komt door mijn eigen associaties. De klanken van Ravel kunnen mij betoveren.

Hier een video. Gaat u er nu zelf maar even voor zitten, met uw ogen dicht. Ga ik weer verder met jazzmuzikant worden.

tom beek (c) hans reitzema

Tom Beek is saxofonist, schrijver, webdesigner en fotograaf. Regelmatig te vinden op Twitter en Instagram. Gek op jazz en koffie. Ruikt aan boeken.

Reacties op “De betoverende klanken van Maurice Ravel”

  1. Film ‘Round Midnight’ > Dexter Gordon / Dale Turner gaf aan fan van Ravel te zijn. En idd, de klankkleuren en harmonieën van Ravel hebben wel iets jazz-achtigs. Herbie Hancock doe graag een potje Ravel:

    Beantwoorden

Plaats een reactie