Freddie is boos

Begin 1975 komt de carriëre van Queen in een stroomversnelling, als ze eindelijk twee hits te pakken hebben met Seven Seas Of Rhye en Killer Queen. Door hun succes gaan ze maandenlang op tournee door Groot-Brittannië. Maar intussen worden ze genaaid door hun managers.

De gebroeders Barry en Norman Sheffield, eigenaren van de Trident Studio’s in Londen, rijden zelf in een Rolls Royce, maar poeieren de Queen-bandleden af met een salaris van een paar tientjes per week. Roger Taylor krijgt geen nieuwe drumstokken, Freddie Mercury kan fluiten naar een nieuwe piano, de net getrouwde bassist John Deacon krijgt geen voorschot om een huis te kunnen kopen. De managers geven niet thuis. Op een dag is het genoeg. Advocaat Jim Beach, een vriend van de band, grijpt in. Hij breekt de wurgcontracten open – al zal het nog zes (!) albums duren en en miljoenen kosten voordat Queen definitief verlost is van de twee broers – en daardoor keert het tij.

De leden van Queen zijn boos, maar ook opgelucht. Ze willen aan het werk; de wereld veroveren. Met hun dream team producer Roy Thomas Baker en technicus Mike Stone gaan ze de studio in en zetten alles op alles.

Dat lukt: met het album A night at the Opera schrijft Queen geschiedenis. Vaandeldrager van het album is natuurlijk de wereldhit Bohemian Rhapsody, het geniale bouwwerk waarover ik al eerder blogde.

Maar het openingsnummer Death on two legs is minstens zo interessant.

Daarin legt Freddie Mercury de furie bloot over de managers. Muzikaal en tekstueel is het een waanzinnig avontuur: een ontembaar verlangen, de energie van een groep muzikanten die een uitweg zoekt, die zich onder geen enkele voorwaarde laat ontkennen. Een venijnige rollercoaster van begeesterde waaghalzerij, duivelse dynamiek en extreme contrasten. In de songtekst wordt geen spaan heel gelaten van de Sheffields.

Zelf zegt Freddie hierover:

’Death On Two Legs was the most vicious lyric I ever wrote. No-one would ever believe how much hate and venom went into the singing of that song, let alone the lyrics themselves. Just listen to the words carefully. I decided that if I wanted to stress something strongly, like that, I might as well go the whole hog and not compromise. I wanted to make the lyrics as coarse as possible. My throat was bleeding – the whole bit. I was changing lyrics every day trying to get it as vicious as possible. When the others first heard it they were frightened by it.’ – Freddie Mercury

Hier weet Freddie Mercury op majestueuze wijze zijn boosheid te transformeren tot de hoogst mogelijke vorm van kunst. Gelukkig heeft zijn onnavolgbare muzikale visie en performance het eeuwige leven.

Met dank aan Sven Ahrens.