No permission? An open letter to music publisher MCA

Om het liedje van Schindler’s List uit te brengen op mijn cd Bliss, vroeg ik netjes toestemming bij de publisher. Ik kreeg een bericht uit Amerika, namens de componist, van publisher MCA. Die zei nee. Natuurlijk was ik pissed omdat ik mijn zin niet kreeg. Maar ik was vooral verbaasd over de reden van de afwijzing. Ik schreef een brief.

Dear Music Coorporation of America,

When I asked for permission to record John Williams’ legendary composition ‘Theme from Schindler’s List’ on my new album, your company rejected the request because of the ‘commercial value’.

For a minute, I just assumed to have walked the right path here, in order to get permission. To me, it’s a decent routine I’ve been following ever since 2005, when I started my own little record label.

Permission denied? This can’t be true, I thought.

Shouldn’t anyone who gets asked by someone to play his or her composition, feel honored in some way? Or at least feel sympathy for the poor soul, struggling out there to master the genius music of — in this case — John Williams that he or she loves to share.

Remember, this is jazz, so it’s about 235,000% more likely that an incoming permission request is about some Bieber-ish kind of crap, but this one happens to be about your music.

So, was this an automated answer or should you publishing folks react a little more thoughtful?

Nah, I must be wrong.

Wait a minute. We’re talking 2012, where every home-taped fart of every baby guinea pig is quickly the most watched media on the planet. Everybody is stealing from everybody and although it’s one of the global changes we should’t be fighting, the straws of copyright are generally more disrespected now, than in any other era of civilized history — easily and massively.

Here is someone who takes the time and the responsibility to pro-actively request a permission, wait a minute, it must be somebody with care and respect towards other people’s ownership rights!

Still that wasn’t enough. Or you just don’t seem to have noticed.

Was I missing something here?

The great John Williams touched the lives of hundred millions of people (and counting) while being regarded as one the finest and strongest original American classical composers of the 20th century. His oeuvre is unparallelled and his work is uncompromised.

To a certain extent, Williams’ fabulous cultural contributions might be called ‘commercial’ because of the huge success of the blockbuster movies his work is associated with.

But that’s not true. As his work is widely performed, shared and exploited, it is also protected — and it should be — but the music itself is not commercial by nature. Nor is it commercial by intent.

Enters the permission request of this would-be saxophone player from Holland (wasn’t that the capital of Denmark?).

In my request, I said to expect a sale of a humble 100-200 downloads. Through the years I’ve sold a couple of thousand albums, but hey, this is 2012 baby. So the number actually could not be far from the truth.

Having said that, when I understood that a publisher rep called my music ‘commercial’ this seemed to me, albeit a very bad one, to be one of the biggest jokes I ever came across (and believe me, I know a music joke or two)

I do not know the person in the suit who wrote it, but he or she is either confusing me with a new boy band (which I will take as a compliment), too lazy to Google me, too busy checking the stock market or Farmville (what’s the difference anyway), has never been in a Dutch jazz venue (unlikely though, since they are usually just a block away from the Red Light District) or dramatically overpaid.

It’s not your kind of people’s fault, you publishers, sub-publishers and sub-sub-amateur publishers.

Although one might have to look for them with a Sherlock Holmes-style magnifying glass, there are good guys out there. I can tell. They email me back and stuff!

The good guys know it: we’re all on the same boat.

Music business might be a competition, but towards music as a whole, we should not compete, but collaborate.

Well, for you I hope that John Williams doesn’t personally find out about this.

Have you forgotten the path he has walked to become the world class composer he is? I don’t doubt his integrity but I do doubt yours.

I believe Williams would welcome anyone with a decent story or vision to play his music. If not taking any effort or time to formulate a profound answer is the way you treat your fellow music peers, we might as well close the whole business now. But we won’t.

And then again, Williams just might still not approve for very good reasons.

So what’s this ‘commercial’ thing? Let’s dig a little more.

If you think investing $10,000 and working my ass off for 2-3 years to fill my saving socks again is ‘commercial’, think again.

So the ‘commercial’ thing must be something else?

If you think that choosing a John Williams tune is a means to have a popular, ‘well known’ work in my repertoire (in order to be successful), you missed the point. As a player, it’s a tour de force, a masterpiece, it has to be studied for years. It requires maturity, skill and talent to play. I’m not Isaac Stern, but it’s a privilege to make my talent work to enrich and touch other people’s lives as a profession — just like my hero John Williams does. It’s about what we all like to do: to celebrate the work of our heroes. As a lover of music, I still am deeply touched by the Schindler’s List tune (I don’t know if you’re familiar with that kind of feeling), for so many years. Every day, the magic of his music is as alive as it’s ever going to be. Still, nothing ‘commercial’ there.

If you think playing jazz has anything to do with being ‘commercial’, come see me in the rehearsal room, writing and practicing stuff, working the details and crying my head out because I fail to meet the standards that are set by the great predecessors of all the timeless music I cherish more than anything.

Come sit with me in the morning, after a 3-4 hour sleep, while I am being laughed at by mortgage brokers when I show them my tax forms. How ‘commercial’ is that?

Even better still, come see me play in a jazz club at 1:30 am and join me afterwards for a cup of tea, not before I paid my $20 parking ticket and filled in my gig administration (note the word ‘mini’) for a $21 net fee. While we sit in the car, you might just get lucky hearing a great Joe Henderson record.

Which I paid for.

Which brings me to another question. There must be this group of people who did earn all the money that music lovers were happy to spend, back in the days. Have you seen them? Well, those days are over, they say. If the publishers are not the ones responsible for the fact that the music industry is more than 15 years late in understanding the changes of our time, I’d love to hear it. From a creative point of view, being over-protective might be the last thing we could use. But fair enough, that’s another story.

Let’s wrap it up.

As an artist, I love to be independent. But I can’t do things alone. And I won’t. For now: I don’t need your permission anymore. I won’t record it. I don’t approve either. But if you don’t want your music to be heard, I respect that.

Even with the hassle, I am in a lucky place, not having to worry if my work is appreciated, bought and shared — or even ripped. I don’t care what way I have to find to reach people. We as music inventors, producers and manufacturers should make music available. And we should work with each other, not against.

Keep the music alive.
Cheers, with love from Holland,
Tom Beek

tom beek (c) hans reitzema

Tom Beek. Saxofonist. Schrijver. Consultant. Twitter. Instagram.

21 reacties op “No permission? An open letter to music publisher MCA”

  1. Ik sta in een platenzaak ( een wat?…) en in mijn ene hand de film muziek van schindlers list en de andere hand de opnames van tom beek met ook een nr uit die film. Wat zal ik kopen?…. Lijkt me niet een voor de hand liggende keuze. Als ik een jazz cd /concert hoor en enthousiast ben over een nr ga ik echter wel kijken hoe het origineel klinkt dus zal een nieuwe versie van een nr eerder tot aanschaf van het origineel leiden dan het verlagen van de omzet… Hoop dat ze nog overstag gaan, ben wel benieuwd hoe het gaat klinken!

  2. Een perfecte reactie, ‘so true’! Hoop dat ze tot inkeer komen, of tenminste enig besef krijgen van hoe het tegenwoordig werkt in de muziekbusiness.
    Keep up the good work!

    • Klopt. En toch heb ik ook alle begrip voor, dat auteurs enigszins mee kunnen bepalen wat er met hun werk gebeurt. De manier waarop je dat communiceert is ook belangrijk. En daar ging het mis, in dit geval.

  3. Prachtig geschreven en hoop dat het in ieder geval wat oplucht want tegen corporate America begin je als eenling helaas niet veel. Gelukkig heb je genoeg mooi materiaal voor je nieuwe album, en wie weet heb je bij de opnames van je volgende album meer “geluk” omdat er geen Farmville meer bestaat 😉

    • Dank Rob. Ik had dezelfde vragen. Het was bijvoorbeeld prima geweest wanneer de vraag op artistiek-inhoudelijke gronden was afgewezen, maar zeg dat dan 🙂 En ja toch veel crappy versies gevonden. Dus mijn conclusie is ook de jouwe.

  4. Goed stuk! Onbegrijpelijke afwijzing van MCA. Ik zou daar inderdaad ook woest over kunnen worden. Je gaat je afvragen of de hele muziekbusiness niet gerund wordt door dove, onverschillige mensen. En dat we als gevolg daarvan nu met een generatie zitten van jonge mensen die niet meer weten wat muziek is…

  5. Een vreeemde opstelling van MCA is dit. Al sinds het begin van het ontstaan van muziek wordt ieder lied wel door anderen vertolkt. Dat is zo voor elk muziek genre, klassiek, jazz, pop etc etc. Welke betere promotie voor jou kunsten kun je krijgen als anderen graag het geen door jou gecomponeerd willen overnemen in hun setlijst. Zolang op de CD maar een vermelding staat naar de componist. Ik denk als Miles Davis of Charlie Parker zich op een copyright hadden beroepen dan hadden we vast veel minder van hun gehoord.

  6. Heb in een grijs verleden bij de Nederlandse vestiging van MCA Music gewerkt. In die tijd werden dit soort verzoeken (als die al kwamen) doorgestuurd naar de originele publisher (voor Theme From Schindler’s List waarschijnlijk MCA in Los Angeles) tenzij al duidelijk was dat het geen kans had.
    Zo kan ik mij herinneren dat Andrew Lloyd Webber nooit toestemming geeft voor covers of samples van zijn muziek. Dat soort verzoeken werden dan ook afgewezen. Dat was een keuze van de auteur. MCA voerde uit.
    Ik vind het overigens goed van je dat je toestemming vraagt maar als je gewoon een opname had gemaakt van dit werk en via Stemra keurig de mechanische rechten van je album had afgedragen dan had MCA het waarschijnlijk niet eens gezien..

    • Dank John, voor je opmerkingen! Het beleid is inderdaad begrijpelijk. Ik zou ook niet Jan en alleman met mijn stukken aan de haal laten gaan.
      Er zijn echter twee punten die het anders maken. Op YouTube stikt het van de covers, daar wordt niet naar omgekeken. Dan is er wat mij betreft sprake van een scheef beleid. Ook al is het moeilijk, wees dan net zo met mechanische rechten en doe niet moeilijk. (Overigens heb je helemaal gelijk dat ik het stilzwijgend wel voor elkaar had gekregen, maar dat is nou eenmaal niet mijn manier van werken)
      Een ander cruciaal punt is het argument dat het commercieel zou zijn. Een afwijzing is niet erg, maar wees dan duidelijk op welke gronden. Maar dit was natuurlijk een vrij ongenuanceerd bericht. Ik vind dat ik ze daarop mag wijzen. Al heb ik niet de illusie dat het iets uithaalt 🙂

      • Ik snap dat het als ‘oneerlijk’ voelt als je al die YouTube versies ziet waar niet naar wordt omgekeken terwijl jij de officiële route bewandelt en toestemming vraagt en niet krijgt.
        Muziekuitgevers jagen waarschijnlijk nog steeds op de ‘big fish’ en vinden het ongetwijfeld te veel moeite om toestemming te vragen voor gebruik van een copyright op een independent release van, nota bene, een jazz musicus! Veel gedoe voor weinig opbrengst. En daar komt waarschijnlijk de afwijzing op commerciële gronden vandaan.
        In mijn opinie is het de taak van een muziekuitgever om zijn catalogus te exploiteren. Het opnemen van een track van een auteur van formaat op een klein label hoort daar ook bij.
        Zeker als je bedenkt dat wanneer jouw CD veel zou gaan verkopen de uitgevers er als de kippen bij zijn om je een publishing deal aan te bieden met als argumenten incasso van je rechten en exploitatie van je copyrights..


Plaats een reactie