Ik was wat aan het rommelen en de radio stond aan. Zonder dat ik het doorhad, was er een geluidsmuur ontstaan van dance, techno en andere soorten luchtvervuiling.
En ineens werd ik gepakt door een aangenaam geluid.
Alsof je buurman urenlang tegels staat te slijpen, en er ineens mee ophoudt.
Op de radio was Baby When You’re Gone en het liedje overviel me.
Het is een liefdesliedje van Bryan Adams en Melanie C. Noem het een onnozel niemendalletje, maar toch: ik kon deze stemming wel waarderen.
Van het ene moment op het andere veranderde mijn tred in een opgeruimd, ontspannen huppeltje. Rock ‘n roll, vier in de maat, pik omhoog, tieten vooruit, gitaar op de heup, en gáán – een beetje dat gevoel. Muziek voor in de auto. Beetje gas erbij, zonnebril op, jasje open en recht-zo-die-gaat.
Temidden van het oppervlakkige lawaai was Baby When You’re Gone een liedje waar ik even van opknapte.
Een paar minuten ongecompliceerde rock ‘n roll, daar heeft een mens af en toe behoefte aan.