Bryan Adams: een beetje rock ‘n roll

Soms heb je behoefte aan een simpel rock’n roll liedje van Bryan Adams.

Eén van de moeilijkste dingen als muzikant is gewoon naar muziek luisteren, zonder die de hele tijd te analyseren. Bij de kapper bijvoorbeeld, is het onmogelijk om de middle of the road-reutels te negeren, die voorbij komen via het doorlopende winkelmuziek-abonnement op SkyRadio.

Of op een feest: hoor ik ergens een saxofonist spelen in een glimmend wit pak die een DJ begeleidt, dan komt het met de avond meestal niet meer goed. Hoe strak de meubels ook zijn en de hippe mensen, hoe chique je halve kreeft en je glaasje Chablis ook worden geserveerd, het partyplezier ontgaat me volkomen, wanneer ik hoor hoe die friemelmuzikant ergens in de hoek van de kamer naar alwéér een lelijke noot staat de happen.

Voor een getraind gehoor valt aan dit soort situaties gewoonweg niet te ontkomen. Dat is het lot van de muzikant. Soit.

In de jaren negentig vond ik het ook al een zware opgave om naar de radio te luisteren. Nu klink ik als een ouwe lul, dat is dan maar zo. Alles was ‘house’ geworden en daar houd ik niet van. Boem-boem-boem. Ik vond de drumgeluiden niet mooi, de spanning was voorspelbaar, het aanstellerig gedreun kon me gewoon niet boeien. De meest versleten en terecht vergeten oude hits werden uitgeknepen, opgepoetst en vervolgens van een ‘dancebeat’ voorzien. Niet mijn favoriete periode in de muziekgeschiedenis.

Wat een verademing was het omstreeks 1999, om tussen al dat electronische geweld ineens Baby When You’re Gone te horen. Bryan Adams met Melanie C. Een liefdesliedje. Een onnozel niemendalletje. Ja, het bestaat nog! Rock ‘n roll, vier in de maat, pik omhoog, tieten vooruit, gitaar op de heup. En gáán! Baby When You’re Gone is een liedje waar ik altijd even van opknap.

Dan verandert mijn tred in een opgeruimd, ontspannen huppeltje. Luister ik in de auto, dan geef ik gas bij, zet ik mijn zonnebril op, knoop ik mijn leren jas losjes open en denk ik: recht zo die gaat. Ja, een beetje rock ‘n roll, daar heeft een mens af en toe behoefte aan.

tom beek (c) hans reitzema

Tom Beek is saxofonist, schrijver, webdesigner en fotograaf. Regelmatig te vinden op Twitter en Instagram. Gek op jazz en koffie. Ruikt aan boeken.

Plaats een reactie