De genadeloze baspartij van Adam Blackstone

De baspartij van Adam Blackstone op Fell in love with a boy van Joss Stone is er één om in te lijsten. Om steeds weer op te zetten en naar uit te kijken. Wat is er zo bijzonder aan?

Wanneer haar debuutalbum The Soul Sessions (2003) uitkomt, is Joss Stone pas zestien. Ze overtuigt meteen. Heerlijke, ontspannen soulmuziek zonder gedoe en tierelantijnen.

Het veelgeprezen album werd geproduceerd door de legendarische zangeres Betty Wright en heeft een opmerkelijk concept: covers, maar dan uit een heel ander genre en allemaal uit de jaren zeventig.

Fell in love with a boy – de eerste single – is daarop de enige uitzondering. Het origineel is van The White Stripes die het in 2001 uitbrachten als Fell in love with a girl.

Het contrast tussen het origineel en de remake van Joss Stone had niet groter kunnen zijn. Wat een vondst!

Voor twee tracks van het album – waar onder deze – werden The Roots ingevlogen. Maar dan weet je nooit wie er allemaal meedoen. Alleen Questlove en Black Thought hadden afgelopen jaren een basisplaats.

Het uiteindelijke arrangement heeft zowel lichtheid als mystiek. Gebouwd op een hook, een combinatie van de zang-riff (ah-ah-ah) en de baslijn.

Precies één akkoord teveel om het funk te noemen. Toch lijkt het daar het meeste op.

Adam Blackstone kun je gerust beschouwen als een van de wonderkinderen van de R&B-generatie. Hij ontwikkelde zich tot rechterhand van grootheden als Justin Timberlake, Pharrell, Jay-Z en Jill Scott.

Een van zijn vaste gigs als MD is de muziek tijdens de finale van de World Series. Dan ben je een grote jongen.

Op Fell in love with a boy stapt Blackstone in met zijn Fender Deluxe basgitaar en deint hij mee op deze heerlijke, rijdende trein alsof hij er altijd al bij was.

Je kunt hem niet verwijten dat hij het benadert als een laffe studioklus. Blackstone laat de groove heerlijk stuiteren. Houdt niet in, vertraagt niet, versnelt niet. Nee: alles op tijd.

Precies zoals het moet zijn. Helemaal erin. And then some. Spelen met boter en suiker, noem ik het.

Het is zijn energie die uit de noten spreekt. Noem het geloof, noem het levensvreugde. Er zit zóveel leven in die baspartij.

Adam Blackstone heeft de sound, de time, de presence, het overzicht, maar ook vrijheid.

Hij dolt er een beetje mee. Maar ook weer niet teveel. Zoiets moet je aanvoelen.

Hoogtepunt is natuurlijk rond 1’35”, wanneer Blackstone het F7 akkoord alle hoeken van de kamer laat zien, zonder ook maar één keer de groove te verliezen. Genadeloos.

Er zijn overigens twee versies. Eentje met effect (die hoor je ook in de video) en eentje met veel minder effect (staat op de plaat).

Geniaal. Het enige wat je kunt doen, is herhalen, herhalen.

Credits

Joss Stone – lead vocals
Betty Wright, Angie Stone – background vocals
Adam Blackstone – bass
Ahmir “Questlove” Thompson – drums
Kirk Douglas – guitar
James Poyser – keyboards
Kamal – keyboards

tom beek (c) hans reitzema

Tom Beek is saxofonist, tekstschrijver, webdesigner, maakt foto's, video's en grafisch ontwerp. Regelmatig te vinden op Twitter en Instagram. Gek op jazz en koffie. Ruikt aan boeken.

Een reactie op “De genadeloze baspartij van Adam Blackstone”

Plaats een reactie