Happy rock 'n roll van Chuck Berry

Als er iemand heeft bewezen dat je aan drie akkoorden genoeg kunt hebben voor een goed liedje, is het wel Chuck Berry.

C’est La Vie (You Never Can Tell) is daarvan een prachtig voorbeeld.

In eerste instantie kende ik alleen de versie van Emmylou Harris, die in 1977 de hitlijsten haalde. Samen met de Canadese producer Brian Ahern had ze haar arrangement niet alleen voorzien van een waardige rock ‘n roll behandeling, maar ook aangevuld met de fiddle van Ricky Skaggs, waardoor een geheel eigen, onmiskenbare country-folksound was ontstaan.

You Never Can Tell staat op het succesvolle album Luxury Liner. Harris en haar producer beperkten zich overigens niet tot muzikale samenwerking. Ze trouwden dat jaar en kregen samen een dochter.

Pulp Fiction

Harris’ beroemde Chuck Berry-cover werd in 1994 geïntroduceerd aan een nieuw miljoenenpubliek in de film Pulp Fiction, als muzikale omlijsting van de danswedstrijd waarin John Travolta en Uma Thurman, beiden zo stoned als een aap, ook nog met de beker naar huis gaan. Hilarisch.

Wanneer je liedje wordt gekozen voor een Quentin Tarantino film, krijgt je muziek een onschendbare cult-status. Well done.

Teenage wedding

Chuck Berry schreef het nummer ergens in 1963, tijdens zijn verblijf in de gevangenis, voor zijn album St. Louis to Liverpool. De met Franse woorden doorspekte tekst vertelt over een ‘teenage wedding’. Een jong stel dus. Het leven lacht hen toe.

Geen doorsnee blues dus, die bol staat van de ellende, drankproblemen, enge ziektes of scheidingen. Integendeel. De koelkast (van het merk Coolerator) was goed gevuld met ‘TV dinners’ en ginger ale. Koele, niet-alcoholische drankjes, hoe onschuldig. Niks aan de hand.

In You Never Can Tell gaat eigenlijk alles goed. Zo zie je maar hoe het leven gaat, zeggen de oudere mensen aan de zijlijn. C’est la vie.

Het geheim van dit liedje? Het swingt de pan uit. En veel saxofoon, hou ik toevallig ook van. Happy rock’ n roll.

Bijna drie minuten lang dendert het onverstoorbaar door zonder dat je je ook maar één seconde verveelt. Een gezellige feesttrein waarbij je maar één kans krijgt: laat ik ‘m voorbij rijden of spring ik erop?

Laat dat maar aan Chuck Berry over.


Geschreven voor Daddy’s Collection met dank aan Hans Mantel

Plaats een reactie

×

Leuk dat je er bent!

Stuur gerust een berichtje van WhatsApp of een e-mail naar post@tombeek.nl. Ik hoor je graag!

× Even appen?