Goede liedjes hebben soms meerdere levens – ze komen steeds weer terug, maar dan in een andere fase van je leven. Zo hoorde ik in 1977 de rauwe aardse stem van Emmylou Harris in C’est La Vie (You Never Can Tell). Een country-nummer met veel gitaren en de heerlijke fiddle van Ricky Skaggs. In Nederland was het nummer destijds veel te horen; in de Top 40 behaalde het de nummer 4-positie.
Zeventien jaar later kwam ik het liedje opnieuw tegen in mijn studententijd, ditmaal in de cultfilm Pulp Fiction (1994). John Travolta en Uma Thurman doen mee aan een danswedstrijd in de jaren ’50 diner Jack Rabbit Slim’s. Zo high als een aap dansen ze op C’est La Vie (You Never Can Tell), maar dan de de originele versie van Chuck Berry. Ze gaan zelfs met de beker naar huis. Ik kende zowel Tarantino als Chuck Berry nog niet, en was van beide meteen fan.
Berry’s origineel komt uit oktober 1963. Hij had net anderhalf jaar in de gevangenis gezeten. Toen hij eruit kwam, bleken The Beatles en The Rolling Stones zijn muziek te spelen. Producers Chess Brothers van het gelijknamige platenlabel in Chicago wilden meeliften op het succes van de British Invasion en namen Berry mee de studio in. Dat werd het succesvolle album St. Louis to Liverpool uit 1964. De single C’est La Vie (You Never Can Tell) zou in de Billboard Top 100 opklimmen tot de 14e plaats.
In de bluesmuziek – waar de rock-‘n-roll schatplichtig aan is – verwacht je dat zich vóór het eind van het eerste couplet al een drankprobleem, ziekte, moord of scheiding heeft voorgedaan. Maar niet in You Never Can Tell. Berry zingt over een zorgeloze ’teenage wedding’. Het jonge stel heeft alleen luxeproblemen: mooie platenverzameling, een paar robuuste Roebuck meubels en een Coolerator koelkast gevuld met ginger ale. Koele, alcoholvrije drankjes, hoe onschuldig. Ik zocht nog even naar een dubbele bodem, maar nee, het leven lacht het jonge bruidspaar toe. Dat is het. Niks meer, niks minder. Happy rock’ n roll. Chuck Berry bevestigt dat beeld in een interview met Record Mirror: ‘I aim specifically to entertain and make people happy with my music.’ En we zingen met zijn allen ‘C’est la vie said the old folks/ it goes to show you never can tell‘, ofwel: je weet maar nooit hoe het leven loopt.
Hoe zit het met de muzikale bouwstenen van dit liedje? Het is vrolijk en swingt de pan uit. En veel saxofoon, hou ik toevallig ook van. Onverstoorbaar en bijna drie minuten lang dendert de gezellige feesttrein door zonder dat je een seconde verveelt. Je krijgt maar één kans: laat ik ‘m voorbij rijden of spring ik erop? En dat alles met maar twee akkoorden. Chuck Berry kan dat, hij begrijpt dat.
Dankjewel, Chuck Berry, voor dit heerlijke liedje. Voor jou neem ik mijn hoed af.
