Lee Morgan: het eind van een begin

De film I Called Him Morgan (2016) over het leven van Lee Morgan is op Netflix te zien.

Wie kent hem niet van Art Blakey & the Messengers, van Blue Train van John Coltrane, van legendarische Blue Note platen zoals The Sidewinder? Het grote talent dat de toon zette in het gouden tijdperk van de jazz, ergens tussen Clifford Brown en Freddie Hubbard. Weinig trompettisten spelen zo helder en vurig als hij.

De anderhalf uur durende film van regisseur Kasper Collin is een indrukwekkende sfeertekening van de tragische levensloop van de briljante jazztrompettist. In I Called Him Morgan zijn interviews met Wayne Shorter, Bennie Maupin, Billy Harper, Jamie Merritt, Al ‘Tootie’ Heath, met Lee Morgan zelf en zijn vrouw Helen, die in het verhaal een even bizarre als belangrijke rol speelt.

Het geluids- en beeldmateriaal is duidelijk samengesteld met veel zorg en liefde voor de muziek. De cinematografie is schitterend. De originele videofragmenten zullen liefhebbers van het ‘gouden’ Blue Note tijdperk zeker aanspreken.

Omdat ik alleen een documentaire verwachtte, werd ik door I Called Him Morgan aangenaam verrast en vooral meegesleept door het verhaal. Lee Morgan’s kraakheldere spel staat in schril contrast met de soms dramatische wendingen.

Morgan overleed in 1972 en is slechts 33 jaar geworden. Zijn muziek blijft.

tom beek (c) hans reitzema

Tom Beek is saxofonist, schrijver, fotograaf, consultant en WordPress specialist. Regelmatig te vinden op Twitter en Instagram. Gek op jazz en koffie. Ruikt aan boeken.

Gedachten over “Lee Morgan: het eind van een begin”

Plaats een reactie