Lucille laten janken, piepen en kreunen als in haar beste dagen

Het 42ste en tevens laatste (studio)album van B.B. King is One Kind Favor uit 2008. De keuze voor producer T-Bone Burnett was daarbij een schot in de roos. Samen gingen ze op zoek naar de oersound van de blues.

T-Bone Burnett is als geen ander in staat om naar artiesten te luisteren. Hij stuurt, ondersteunt en bewaakt de kwaliteit van het verhaal. ‘I don’t tell people what notes to play’, zegt hij zelf.

Zijn orthodoxe stijl van produceren zou prima passen in de jaren ’50. Wat blijft daar in 2008 nog van over? In zijn handen is het the best of both worlds: Burnett maakt smaakvol en gedoseerd gebruik van de modernste opnametechnieken. Sterker nog: hij is een audiofiel. Hij laat One Kind Favor niet klinken als oude, rammelende lp, integendeel. De sound is authentiek en tijdloos, chique en hi-fi tegelijk. Een grote verdienste.

T-Bone Burnett kun je gerust beschouwen als een connaisseur van de Amerikaanse muziekgeschiedenis. Een goed voorbeeld daarvan is de muziek die hij samenstelde voor de soundtrack van Brother Where Art Thou? (2000). Een snoepwinkel voor de liefhebber.

Middelpunt

In tegenstelling tot zijn werk van de jaren daarvoor, zingt B.B. King (1925-2015) op One Kind Favor geen duetten met andere artiesten. Wat een verademing! Zo blijft hij zelf het stralende middelpunt. De begeleidingsband blijft dienstbaar op de achtergrond.

Wát een band. Dr. John op piano. Nathan East (die bij Clapton speelt) op bas. Drummers Jim Keltner én Jay Bellerose. En een uitgebreide blazerssectie onder leiding van trompettist Darrell Leonard, die we kennen van Costello.

De muzikanten spreken de taal. Geen noot teveel. Over elk riedeltje is nagedacht. Alles valt op zijn plek, zo mooi.

Op One Kind Favor laat B.B. King zijn beroemde zwarte Gibson gitaar – liefkozend Lucille genoemd – ouderwets janken, piepen en kreunen als in haar beste dagen.

Speciaal voor deze opname haalde Burnett een paar klassieke, vintage buizenversterkers van stal: de Fender Tweed Deluxes, een Vibroverb en een Vibrolux. Die maken het gitaargeluid extra gruizig en dik, zonder aan helderheid te verliezen.

Krachtig

Omdat hij zo goed gitaar speelt worden de zangkwaliteiten van B.B. King vaak onderbelicht. Zijn geluid is rauw, zijn teksten zijn 100% geloofwaardig en ritmisch is het oersterk. Een beetje zoals Louis Armstrong zingt, je kunt er niet omheen. Zijn krachtige vibrato snijdt overal doorheen en doet denken aan grote jazzcrooners zoals Jimmy Rushing en Billy Eckstine.

Het repertoire op One Kind Favor is een bloemlezing door het Amerikaanse blues- en roots- landschap. Met songs van B.B. King’s illustere voorgangers Blind Lemon Jefferson, T-Bone Walker, Lonnie Johnson en Big Bill Broonzy.

Een album dat de Mississippi ‘swamp’ ademt. Tijdens het luisteren waan je jezelf op een stoomboot, drijvend over de delta. De wind waait een beetje door je haren, en de verhalen van je gezelschap zijn nog sterker dan de drank.

Wat T-Bone Burnett eerder deed bij Elvis Costello, John Mellencamp, Alison Krauss en Robert Plant, lukte in 2008 wederom bijzonder goed bij B.B. King. Onder Burnetts vleugels klinkt B.B. helder, rauw en raak als nooit tevoren.

Met One Kind Favor won B.B. King in 2009 een Grammy voor ‘Best Traditional Blues Album’ en terecht. Het is misschien wel zijn beste album ooit.

tom beek (c) hans reitzema

Tom Beek is saxofonist, schrijver, fotograaf, consultant en WordPress specialist. Regelmatig te vinden op Twitter en Instagram. Gek op jazz en koffie. Ruikt aan boeken.

Plaats een reactie