Darrow Fletcher: stembanden als ruwe motorolie
Over een hitje uit 1966 van ene Darrow Fletcher.
Zit ik nietsvermoedend in mijn favoriete strandtent, met een stokbroodje zalm en een blikje cola on the side, hoor ik ineens een soulnummer dat me bij de strot pakt. Ik houd mijn telefoon bij de speaker en Shazam zegt: dit is The Pain Gets A Little Deeper van ene Darrow Fletcher.
Nooit van gehoord. Volgens Google een hitje uit 1966. Hij was veertien tijdens deze opname. Veertien? Zijn stem klinkt alsof hij elke ochtend zijn stembanden insmeert met ruwe motorolie, alsof hij zijn derde echtscheiding achter de kiezen heeft, alsof hij zojuist een kuur heeft afgemaakt tegen open tbc – een kuur die niet is aangeslagen.
Er is weinig bekend over Darrow Fletcher. Men zegt dat hij een soort muzikaal wonderkind was à la Stevie Wonder – maar wat zegt dat? Er zijn er zoveel. En er is maar één Stevie.
Na The Pain Gets A Little Deeper probeert onze Darrow nog een hit te scoren, maar dat lukt niet en hij raakt in de vergetelheid. Leeft hij nog, zingt hij nog? Misschien is hij wel hondenkapper geworden in Oak Hill, West Virginia, je weet het niet.
Morgen ben je dit niemendalletje waarschijnlijk vergeten. Maar van heerlijk swingende nummers zoals dit krijg ik nooit genoeg.