Darrow Fletcher: stembanden als ruwe motorolie

In mijn favoriete strandtent, met de zon op de kop, een stokbroodje zalm en een blikje cola on the side, zat ik na te denken over mijn first world problems.

Uit de speakers klonk ineens een steengoed soulnummer. Shazam zei: dit is The Pain Gets A Little Deeper van Darrow Fletcher.

Nooit van gehoord. Google vertelde me dat het een hitje was in 1966, toen de zanger nog maar veertien was.

Ik luisterde nog eens: deze Darrow zingt alsof hij elke ochtend zijn stembanden insmeerde met ruwe motorolie. Alsof hij met zijn derde echtscheiding achter de kiezen zojuist een kuur had afgemaakt tegen open TBC — die niet was aangeslagen.

Maar veertien?

Verder is er niet veel bekend over Darrow Fletcher, Hij schijnt een soort muzikaal wonderkind te zijn geweest à la Stevie Wonder — dan moet ik altijd denken aan die honderdduizenden jonge voetballertjes, die dromen over een gouden toekomst, terwijl er maar één daarvan Cruyff is.

Ondanks zijn vele pogingen om nog een hit te scoren, bleef het stil na The Pain Gets A Little Deeper. Het zou nooit meer wat worden met Darrow en hij raakte in de vergetelheid. In het licht van zijn persoonlijk verhaal, maakt dat de titel extra wrang.

Niemand weet waar hij is – en of hij nog zingt. Misschien is hij wel hondenkapper geworden in Oak Hill, West Virginia, je weet het niet.

Het nummer is misschien een niemendalletje. U bent hem morgen waarschijnlijk weer vergeten. ‘Er zijn toch wel meer van dit soort nummers gemaakt’, hoor ik u denken.

Maar onderaan de streep is dit toevallig een heerlijk swingend nummer. En dáár hebben we er nooit genoeg van.

tom beek (c) hans reitzema

Tom Beek is saxofonist, tekstschrijver, webdesigner, maakt foto's, video's en grafisch ontwerp. Regelmatig te vinden op Twitter en Instagram. Gek op jazz en koffie. Ruikt aan boeken.

Plaats een reactie