Darrow Fletcher: stembanden als ruwe motorolie

Wie is Darrow Fletcher en wat kwam er van hem terecht?

In mijn favoriete strandtent, met de zon op de kop, een stokbroodje zalm en een blikje cola on the side, zat ik na te denken over mijn first world problems. Uit de speakers klonk ineens een steengoed soulnummer. Shazam zei: dit is The Pain Gets A Little Deeper van Darrow Fletcher. Nooit van gehoord.

Google vertelt dat het hitje was in 1966, toen de zanger nog maar veertien was. Ik luisterde nog eens: onze Darrow zingt rafelig en rauw. Alsof hij elke ochtend zijn stembanden insmeerde met ruwe motorolie. Alsof hij met zijn derde echtscheiding achter de kiezen zojuist een kuur had afgemaakt tegen open TBC — die niet was aangeslagen. Maar veertien?

Vergetelheid

Veel is er niet over hem bekend. Ik lees dat Darrow Fletcher een soort muzikaal wonderkind was à la Stevie Wonder — dan moet ik altijd denken aan die honderdduizenden jonge voetballertjes, die dromen over een gouden toekomst, terwijl er maar één Cruyff is.

Na The Pain Gets A Little Deeper bleef het stil; ondanks vele pogingen om nog een hit te scoren, raakte Fletcher in de vergetelheid. Het zou nooit meer wat worden. Dat maakt de titel extra wrang in het licht van zijn persoonlijk verhaal. Niemand weet waar hij is en of hij nog zingt. Misschien is hij wel hondenkapper geworden in Oak Hill, West Virginia, je weet het niet.

Het is misschien een niemendalletje. U bent hem morgen waarschijnlijk weer vergeten. ‘Er zijn toch wel meer van dit soort nummers gemaakt’ hoor ik u denken. Onderaan de streep is dit toevallig een heerlijk swingend nummer. En dáár hebben we er nooit genoeg van.

tom beek (c) hans reitzema

Tom Beek is saxofonist, schrijver, fotograaf, consultant en WordPress specialist. Regelmatig te vinden op Twitter en Instagram. Gek op jazz en koffie. Ruikt aan boeken.

Plaats een reactie