Prince had gelijk

Over een donkere periode in mijn leven en de rol die Prince daarin speelde.

Alles wees erop dat ik mijn propedeuse niet ging halen — het was allemaal net onvoldoende. Met mijn studie ging het niet goed. Ik rommelde ook maar wat aan. Mijn dagen hadden geen begin en geen einde. Mijn leven had geen doel, geen vaart, geen richting. Het schoot gewoon niet op.

Ritme

Het liefst lag ik zo lang mogelijk in bed: mijn dagritme stond volledig in het teken van wat er ‘s avonds zou gebeuren. Ergens wat eten, roken, drinken, hangen, plaatjes draaien. Ik was continu platzak — ach ja, dat probleem kon er ook nog wel bij. Pas rond een uur of vijf ‘s middags kwam ik in beweging. Reden? Dat de supermarkten om zes uur dichtgingen.

Alles draaide om muziek. In muziek verdrinken en dan nooit meer wakker worden.

Mijn avonden bracht ik door in een wolk van muziek en andere verdovende middelen. In het gezelschap van mensen die dat, precies dat, óók het liefst deden. Want alles draaide om muziek. We wilden in muziek verdrinken en dan nooit meer wakker worden.

cassettes bandjes cassettebandjes TDK Maxell BASF Fuji chrome

Prince

Wat dat betreft had ik het met mijn vriendinnetje toevallig goed getroffen, want zij was geen gewone Prince-fan, maar een obsessieve. Geen domme bakvis, maar gewoon helemaal gek van de muziek. Ze had een onwaarschijnlijk grote verzameling bootlegs van Prince. Op cassette. Een hele muur vol Prince!

Na een paar maanden verkering — toen ik alle live-versies van His Royal Badness wel zo’n beetje uit mijn hoofd kende — kwam in 1991 het album Diamonds and Pearls uit.

Het was zondagnacht. De straten waren al leeg, de kroegen waren al dicht. In de rokerige studentenkamer van mijn vriendinnetje brandde nog een beetje licht. We dronken pijpjes bier en rookten sigaretten. En als we tegen het ochtendkrieken besloten om maar te gaan slapen, was dat niet omdat we dat zo graag wilden, maar omdat alle sop was: flesjes waren leeg, en de pakjes sigaretten leeg.

We draaiden de nieuwe Prince-cd die dag tot in de kleine uurtjes. Misschien wel veertig keer achter elkaar. Mijn favoriete liedje was Money don’t matter tonight. Wat een vondst van Prince, die schitterende melodie en akkoorden. En dan die tekst. Het hypnotiserende liedje kwam aan alle kanten zó hard binnen dat me de tranen regelmatig in ogen sprongen.

Kort na deze zondagavond nam ik een paar beslissingen die ervoor zorgden dat ik mijn leven weer op de rit zou krijgen. Het zou allemaal goed komen.

Of Prince er iets mee te maken heeft, weet ik niet. Maar nu, zesentwintig jaar later, denk ik even terug aan deze donkere tijd en de wending die mijn leven nam.

Dankjewel Prince, voor je muziek. Je gaf me hoop. Je had gelijk toen je zei: ‘Make sure your soul’s alright.’

tom beek (c) hans reitzema

Tom Beek is saxofonist, schrijver, webdesigner en fotograaf. Regelmatig te vinden op Twitter en Instagram. Gek op jazz en koffie. Ruikt aan boeken.

Plaats een reactie