Omrijden voor Keane
Al die tijd was Keane er. En niemand die iets tegen mij zei.
Het is wonderbaarlijk dat de afgelopen tien jaar voorbij zijn gegaan zonder dat ik me ook maar een moment bewust was van het fenomeen Keane. Bij toeval kwam ik de cd Hopes and Fears tegen in de auto van mijn vriendin. Meer dan ZES miljoen mensen kochten het album al, wereldwijd, las ik. En al die tijd niets tegen mij zeggen, he?
Keane kwam keihard bij mij binnen. In de eerste vijf nummers van het album zit geen zwak moment, kom daar nog maar eens om. De cd zit inmiddels al tien dagen in mijn cd-speler, ik krijg er gewoon geen genoeg van – en dan heb ik pas één album gehoord.
Stiekem hoop ik dat ik ver weg moet optreden, of moet omrijden, zodat Hopes and Fears onderweg op repeat kan. De afgelopen dagen betrapte ik mijzelf in de file erop luidkeels teksten mee te zingen die ik nog niet eens goed ken, Keane-newbie die ik ben.
Zo’n ontdekking komt misschien ééns per jaar voor. Het brengt een bepaalde euforie met zich mee. Dan is er tijdelijk, maar overduidelijk iets bijzonders aan de hand.
Wat heeft Keane dan in mij geraakt? Zijn het de gedragen, alles ontwapenende uithalen van Tom Chaplin? Zijn het de intelligente songs met die prachtige harmonische wendingen? Of zijn het de hypnotiserende ritmes en de rijke boventonen à la Coldplay?
Ach, analyseren heeft weinig zin. Keane bezingt de universele problemen van elk individu in een soms vijandige, vaak onbegrijpelijke wereld. Keane zet eenzame levensvragen en twijfels om in trillingen die door velen wordt herkend en gevoeld — en nu ook door mij. De muziek tilt je op, neemt je mee en laat je delen in de droom. Dat we de strijd kunnen winnen, in elk geval voor hier en nu, voor even.
Wat jammer voor je dat ze net hebben aangekondigd dat ze er een tijdje tussenuit gaan. Hoorde ik ze vorige week bij Graham Norton vertellen.
Ja zeker jammer! Maar ik kan nog wel twintig jaar vooruit met mijn nieuwe ontdekking 🙂
Sorry Tom, we zullen je voortaan eerder inlichten. Under the Iron Sea vind ik ook een aanrader – daarna zat er wat mij betreft wat meer ruimte tussen de hoogtepunten.